Wprowadzenie
Pytanie o relację między stylem oddziaływań rodzicielskich a rozwojem dziecka pozostaje jednym z najczęściej podejmowanych zagadnień psychologii rozwojowej i pedagogiki rodziny. Klasyczna typologia Diany Baumrind (1967, 1971), wzbogacona później przez Maccoby i Martina (1983), zwróciła uwagę badaczy na dwa kluczowe wymiary postaw wychowawczych — wymagania (demandingness) oraz responsywność (responsiveness) — których konfiguracja warunkuje jakość interakcji w diadzie rodzic–dziecko.
Niniejsza praca podejmuje próbę systematycznej analizy tego, w jaki sposób cztery podstawowe style wychowawcze — autorytatywny, autorytarny, permisywny oraz zaniedbujący — wpływają na kształtowanie się kompetencji społeczno-emocjonalnych u dzieci w wieku 7–10 lat. Szczególną uwagę poświęcono mechanizmom regulacji emocji oraz zdolności do nawiązywania relacji rówieśniczych, ponieważ to właśnie one stanowią rozwojowy fundament późniejszego funkcjonowania szkolnego.